Σάββατο 9 Αυγούστου 2014

Ευρωπαϊκό ποδηλατικό μονοπάτι στα όρια του Σιδηρού Παραπετάσματος (IronCurtain Trail)

Στο πρότυπο των υφιστάμενων διαδρομών "Berlin Wall Trail" και "German German Border Trail", που βασίστηκαν στη ψυχροπολεμική οριοθέτηση μεταξύ των δύο Γερμανιών για την ειρηνική επανάχρηση του χώρου με μεγάλο συμβολισμό και ιστορική μνήμη, προτάθηκε μία διευρυμένη εκδοχή τους που περιλαμβάνει όλο το μήκος των συνόρων με το Σιδηρούν Παραπέτασμα στην Ευρώπη.

Η έναρξη του ποδηλατικού μονοπατιού είναι βόρεια, στη Θάλασσα του Μπάρεντς και συνεχίζει στα ιστορικά όρια του Σιδηρού Παραπετάσματος προς τα νορβηγικό-ρωσικά σύνορα και τα ρωσο-φινλανδικά σύνορα  προχωρώντας νοτιοδυτικά στη Βαλτική Θάλασσα κατά μήκος των ακτών της Εσθονίας, της Λετονίας, της Λιθουανίας, της Πολωνίας και του τμήματος της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Έπειτα στρέφει προς Νότον, κατά μήκος των παλαιών συνόρων μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Στη συνέχεια η πορεία  ακολουθει τα νότια-νοτιοδυτικά σύνορα της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Σλοβακίας, της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας. Η διαδρομή μετά διασχίζει τον Δούναβη και μπαίνει στα Βαλκάνια, κατά μήκος των συνόρων της Βουλγαρίας και της πρώην Γιουγκοσλαβίας, μετά συναντά την Ελλάδα και στρέφει προς τα Ανατολικά κατά μήκος των συνόρων της Βουλγαρίας με την Ελλάδα και την Τουρκία, μέχρι τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

Η συνολική διαδρομή ειναι ενδεικτική, υπάρχουν πολλαπλές τοπικές παραλλαγές με χρήση υφιστάμενων οδικών δικτύων διασυνοριακά όπου μπορεί κανείς να επιλέξει πως θα κινηθεί στον χώρο και ποια μέρη να επισκεφτεί.

Η μοναδικότητα της πορείας του μονοπατιού αυτού είναι ότι διέρχεται από πολλά εθνικά πάρκα και συνδυάζει ένα ευρύ φάσμα ανέγγιχτων σε μεγάλο βαθμό φυσικών τοπίων, λόγω της θέσης τους στα σύνορα και τις πρώην ζώνες αποκλεισμού. Συνδέει επίσης ως πολιτιστική διαδρομή πολλά μνημεία, μουσεία και υπαίθριες ιστορικές εγκαταστάσεις με αξία τη μνήμη για την περίοδο που η Ευρώπη ήταν διαιρεμένη και τους ειρινικούς αγώνες των λαών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης για να ξεπεραστούν οι διαχωρισμοί.


Πηγή: http://www2.ironcurtaintrail.eu/uploads/brochure_iron_curtain_trail.pdf

Χάρτης της διαδρομής,
πηγή: http://www2.ironcurtaintrail.eu/uploads/brochure_iron_curtain_trail.pdf

Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2014

Άγνωστα Βιομηχανικά Μνημεία ΙΙ: Διημερίδα στην Αλεξανδρούπολη και επισκέψεις σε άγνωστα βιομηχανικά μνημεία


Το συγκρότημα επεξεργασίας μετάλλου του παλαιού μεταλλείου
στην Κίρκη Έβρου, © www.instagram.com/echaritopoulos 
Τις δύο πρώτες μέρες του Νοεμβρίου στην Αλεξανδρούπολη έλαβε χώρα η επιστημονική διημερίδα με τίτλο, «Η βιομηχανική κληρονομιά της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, πολύτιμο απόθεμα για μια βιώσιμη ανάπτυξη». Τελέστηκε υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και το Παράρτημα Θεσσαλονίκης της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος Πολιτισμού.

Η παρακολούθηση της διημερίδας ήταν ένα εικονικό ταξίδι σε βιομηχανικά και μεταλλευτικά συγκροτήματα, τα οποία άνθησαν τον προηγούμενο αιώνα στη Βόρεια Ελλάδα. Κάθε εισήγηση ήταν και ένας σταθμός στο ταξίδι των ακροατών. Οι λέξεις και οι εικόνες ήταν το μεταφορικό μέσον σ’ αυτό το ταξίδι. Οι σταθμοί στο ταξίδι ήταν το μεταλλευτικό συγκρότημα της Κίρκης, το εργοστάσιο «Τζίβρε» στο Σουφλί, το μεταλλευτικό συγκρότημα της Θάσου, το μουσείο Καπνού του δήμου Καβάλας, το Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης και τα βιομηχανικά κτήρια της πόλης του Βόλου. Βέβαια το ταξίδι συνεχίστηκε και εκτός συνόρων στην περιοχή της Τοσκάνης στην Ιταλία, στη Ρουμανία και στη Γερμανία. Εκτός από τις εικονικές επισκέψεις, οι διοργανωτές είχαν συμπεριλάβει και δύο επισκέψεις. Την Παρασκευή στο μεταλλευτικό συγκρότημα της Κίρκης και το Σάββατο στην πόλη του Σουφλίου.


Κτήριο του συγκροτήματος "Τζίβρε",
© www.instagram.com/echaritopoulos

Λεπτομέρεια από τον μηχανολογικό
εξοπλισμό που σώζεται στο Μεταξουργείο
"Τζίβρε", © www.instagram.com/echaritopoulos

Εκεί οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν το βιομηχανικό συγκρότημα μεταξουργείου του «Τζίβρε», στο μουσείο Μετάξης του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς και το δημοτικό μουσείο Σουφλίου (το αρχοντικό Μπρίκα). Οι επισκέψεις αυτές βοήθησαν του συμμετέχοντες να έρθουν σε επαφή με την τοπική ιστορία και τη βιομηχανική κληρονομιά της περιοχής.


                                                                                          



 Γεώργιος Τρ. Αναγνωστάρας


Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2014

Πολυτέλεια και παράδοση, διαδρομές του νερού, ένα διήμερο στο Λιτόχωρο #greece #litochoro #destination

Όπως τουλάχιστον διαμορφώθηκε για το δικό μας διήμερο. 

© www.instagram.com/echaritopoulos

Είχαμε από καιρό αποφασίσει να πάμε  στο ξενοδοχείο Cavo Olympo στην Πλάκα Λιτοχώρου. Καθώς όμως στην τουριστική περίοδο οι τιμές είναι κατά τεκμήριο υψηλές, μία πολύ καλή λύση ήταν να ψάξουμε για χαμηλές τιμές off season. Η τιμή που βρήκαμε (70 ε) τη θεωρήσαμε αρκούντως value for money. Το ξενοδοχείο έχει την πολύ σωστή πολιτική να λειτουργεί all year around, κάτι που λείπει ιδιαίτερα από την ελληνική τουριστική αγορά.
Η ανατολική πλευρά του ξενοδοχείου,
©
 www.instagram.com/echaritopoulos



Μας είχε αρέσει εξαρχής η επιλογή των γήινων κυρίως χρωμάτων στη δυτική όψη του συγκροτήματος του ξενοδοχείου καθώς και το χαμηλό προφίλ του (2 όροφοι) που δεν έρχεται σε αντιθέσεις με το φυσικό περιβάλλον. Από το εσωτερικό του συγκροτήματος  και την ανατολική πλευρά του, η διαλεκτική και η θέα προς το υδάτινο στοιχείο αποτελούν την κεντρική ιδέα. Στο λόμπυ οι κίονες και τα σταυροθόλια εσωτερικά ίσως φαντάζουν λίγο παράταιρα, αλλά industrial επιρροές ισορροπούν το αποτέλεσμα.


© www.instagram.com/echaritopoulos

Το βραδάκι ψάχνοντας για φαγητό, ένα γρήγορο googlάρισμα προέκρινε το εστιατόριο Γαστροδρόμιο. Πραγματικά μια αναζήτηση στο ίντερνετ μπορεί να θεωρηθεί πολύ επαρκής ως στατιστικό δείγμα. Το εστιατόριο είχε άμεση εξυπηρέτηση και ενδιαφέροντα πιάτα σε fusion διάθεση ανάμεσα στην τοπική παράδοση και τη διεθνή κουζίνα. Στα συν του η αρκετά ενημερωμένη λίστα κρασιών, όπου προσωπικά εκτίμησα τη στήριξη σε παραγωγούς της Μακεδονίας. Παρόλο που ο κατάλογος των φαγητών εμφανίζει πολλούς γευστικούς πειρασμούς, εάν δείξει κάποιος "πειθαρχία" μπορεί να δώσει γύρω στα 20 - 30 ε το άτομο με ποτό.



Τα λάβαρα των ναών και σωματείων του Λιτοχώρου,
© www.instagram.com/echaritopoulos
Η επόμενη μέρα, ημέρα εορτής για όλη την Ελλάδα, για το Λιτόχωρο έχει τη δική της σημασία με τη ρίψη του Σταυρού στην κοιλάδα του Ενιπέα και τη σύσσωμη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας και των επισκεπτών. Ο ποταμός Ενιπέας, που πηγάζει από τον Όλυμπο, ορίζει από τα βόρεια τον οικιστικό χώρο του Λιτοχώρου. Ο οικισμός, ακολουθώντας διαχρονικά πολεοδομικά πρότυπα, βρίσκεται σε ένα επίμηκες εδαφικό έξαρμα (γλώσσα γης) ανάμεσα στον Ενιπέα και μικρότερα ρέματα στα νότια. Ο Ενιπέας με τη σημαντική ροή υδάτων αποτέλεσε παραγωγικό χώρο προβιομηχανικών εγκαταστάσεων, όπου με την κινητήρια δύναμη του νερού λειτούργησαν νερόμυλοι, νεροτριβές και βυρσοδεψεία.

Στον ρου του Ενιπέα, © www.instagram.com/echaritopoulos

Ο νερόμυλος σε επανάχρηση,
© www.instagram.com/echaritopoulos
Στην περιοχή της κοιλάδας του Ενιπέα βορείως του Λιτοχώρου, σε χώρο που διασώζονται κτήρια των προβιομηχανικών εγκαταστάσεων, γίνεται η ρίψη του Σταυρού στα Θεοφάνεια. Σε κοντινή απόσταση ένας νερόμυλος ανακαινίστηκε και επαναχρησιμοποιείται πια ως ομώνυμη ταβέρνα - καφέ, όπου σε μία προσπάθεια vintage διακόσμησης, εντοπίζεται μεταξύ άλλων τμήμα του μηχανολογικού εξοπλισμού από το σύστημα άλεσης των σιτηρών στη φυσική του θέση.

Επιβίωση μηχανολογικού εξοπλισμού στον νερόμυλο,
© www.instagram.com/echaritopoulos

Η θέση των προβιομηχανικών εγκαστάσεων στον ποταμό Ενιπέα βορείως του Λιτοχώρου, όπου γίνεται η ρίψη του Σταυρού στα Θεοφάνεια. 

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ


© Γ. Αναγνωστάρας
​Ο νεαρός στεκόταν πίσω από την κλειστή μπαλκονόπορτα και κοιτούσε αφηρημένος τη θάλασσα. Τον τάραξε ένας δυνατός ήχος, ο οποίος άρχισε να μειώνεται. Μετά από μια παύση λίγων λεπτών ο ήχος άρχισε να δυναμώνει. Προσπάθησε να τον ακούσει καλύτερα, διότι του φαινόταν γνωστός. Τον είχε ακούσει τις τελευταίες μέρες. Θυμήθηκε, ήταν μηχανή αεροπλάνου. Άνοιξε την μπαλκονόπορτα και βγήκε στο μπαλκόνι. Άρχισε να ψάχνει το αεροπλάνο στρέφοντας το κεφάλι του αριστερά –δεξιά. Ξαφνικά είδε μπροστά του δύο πυροσβεστικά αεροπλάνα, τύπου καναντέρ.

© Γ. Αναγνωστάρας
Τις τελευταίες μέρες εμφανίζονταν συχνά στην θάλασσα του χωριού του, διότι έκαναν ασκήσεις ετοιμότητας. Άρχισε να τα παρατηρεί και να τα φωτογραφίζει. Έμοιαζαν με θαλασσοπούλια, που έψαχναν για ψάρια και βουτούσαν από ψηλά για να τα αρπάξουν. Βέβαια πιο πολύ του άρεσε η στιγμή που άδειαζαν το νερό, που γέμιζαν στην κοιλιά του αεροπλάνου μετά από κάθε βουτιά. Ο νεαρός είχε καρφώσει το βλέμμα του στα δύο αεροπλάνα, το οποίο τα ακολουθούσε σε κάθε κίνησή τους.

© Γ. Αναγνωστάρας
Τα παιχνιδίσματα των αεροπλάνων διήρκησαν αρκετή ώρα, αλλά ο νεαρός ακούραστος τα παρακολουθούσε. Σε μια στιγμή άρχισαν να κατευθύνονται προς τον ήλιο, που χανόταν πίσω από τα σύννεφα. Ξαφνικά χάθηκαν και αυτά στα σύννεφα πίσω από τα οποία πριν από λίγο είχε κρυφτεί ο ήλιος. Ο νεαρός θεατής περίμενα μήπως εμφανιστούν ξανά. Μετά από λίγα λεπτά αναμονής, έριξε μια γρήγορη ματιά προς το σημείο, που τα είδε τελευταία φορά και επέστρεψε μέσα στο σπίτι.  

Γεώργιος Τρ. Αναγνωστάρας




© Γ. Αναγνωστάρας

© Γ. Αναγνωστάρας

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013

Νησιά αυθημερόν; Γίνεται!

Μπήκαμε σε κανονικούς ρυθμούς, πέρασαν για τους περισσότερους εδώ και βδομάδες οι μέρες των διακοπών, είναι πια καιρός για όλους να κάνουμε έναν απολογισμό, να θυμηθούμε τις ευχάριστες στιγμές και να κάνουνε τους σχεδιασμούς μας για τις επόμενες εκδρομές.

Τα νησιά είναι ένα βασικό ζητούμενο των καλοκαιρινών διακοπών. Αν και δεν λείπουν αυτοί που προτιμούν το βουνό ή έναν ιδανικό συνδυασμό βουνού και θάλασσας, η πλειοψηφία των Ελλήνων προτιμά νησιωτικές διακοπές. Αλλά τα νησιά απαιτούν χρόνο και χρήμα για τη προσέγγιση σε αυτά και ούτως ή άλλως μέρες διαμονής σε αυτά. Είναι όμως πάντα έτσι ή υπάρχουν εξαιρέσεις; 

Βρεθήκαμε στην Αθήνα και θέλαμε μία μονοήμερη εκδρομή στη θάλασσα. Με μία μικρή έρευνα στο χάρτη, γίνετε αντιληπτό ότι στο κόλπο του Σαρωνικού βρίσκονται κοντά τρία κατοικημένα νησιά, Σαλαμίνα, Αίγινα και Αγκίστρι, ενώ νοτιότερα βρίσκονται τα γνωστά και κοσμοπολίτικα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και ο συνδυασμός με τους Πελοποννησιακούς προορισμούς Πόρο, Μέθανα και Πόρτο-Χέλι.

Επιβίβαση στον Πειραιά. 
Καθώς η Σαλαμίνα είναι... πολύ κοντά και η Αίγινα αρκετά μεγάλη για μια μέρα, επιλέξαμε το νησί Αγκίστρι, έναν γνωστό πια μονοήμερο προορισμό για όσους ξέρουν στην Αθήνα. Κυριακή πρωί, πήραμε το μετρό, κατεβήκαμε στο λιμάνι και πήραμε το δελφίνι για το νησί.
Να σημειώσουμε ότι η διαφορά ανάμεσα στις τιμές των υδροπτέρυγων και των συμβατικών καραβιών είναι πολύ μικρές,  ενώ η ώρα διαδρομής σχεδόν 50% λιγότερη, οπότε εάν δεν συντρέχουν λόγοι χρόνου, διαθεσιμότητας ή μειωμένης αντοχής στο κλειστό περιβάλλον του δελφινιού, η επιλογή τους είναι δεδομένη.

Προσεγγίζοντας το Μεγαλοχώρι
Στο νησί υπάρχουν δύο μικρά λιμάνια, το Μεγαλοχώρι και η Σκάλα. Συμβαίνει το κάπως παράδοξο το ιπτάμενο δελφίνι να "πιάνει" στο Μεγαλοχώρι, ενώ το συμβατικό καράβι στη Σκάλα. Φτάσαμε λοιπόν γρήγορα στο Μεγαλοχώρι και πήραμε το μοναδικό λεωφορείο του νησιού που κάνει δρομολόγια προς τη Σκάλα και τις παραλίες Δραγωνέρα και Απόνησος νοτιότερα - το ότι δεν υπάρχει σοβαρός ανταγωνισμός στα μέσα μεταφοράς έχει κάποιες μικροσυνέπειες.

Εάν δεν πάει κανείς πρωί - πρωί στο νησί, αξίζει να επισκεφτεί τις κοντινές, αλλά πολύ όμορφες παραλίες του γειτονικού οικισμού - λιμανιού, της Σκάλας, γιατί η μετάβαση στη Δραγωνέρα και την Απόνησο απαιτεί χρόνο.

Η παραλία στον οικισμό Σκάλα
Η σκάλα είναι ένας οικισμός που μοιάζει κάπως με κυκλαδοχώρι, αν και πρέπει να παρατηρήσουμε ότι δεν έχει διατηρηθεί στοιχεία παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στο νησί. Επιλέξαμε και εμείς, καθώς είχαμε φτάσει μεσημέρι, να προχωρήσουμε νότια από τον οικισμό της Σκάλας, συνεχίζοντας ένα μικρό δρόμο που συνεχίζει από το λιμάνι προς τις παραλίες Σκληρή και Χαλικιάδα.

Η παραλία Σκληρή, www.instagram.com/echaritopoulos
Η πρώτη παραλία στα όρια του οικισμού, σχεδόν κάτω από τα σπίτια, είναι η Σκληρή. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα πολύ μικρό κόλπο όπου απολήγει ένα ρέμα του νησιού, με μία παραλία περί τα δέκα μήκος. Το φυσικό περιβάλλον κυριαρχεί στο τοπίο, οι λόφοι κατεβαίνουν σχεδόν κάθετα στη θάλασσα και η πυκνή βλάστηση φτάνει μέχρι τις ακτές και συνδιαλέγεται με τα γαλαζοπράσινα νερά της ακτής.

Συνεχίζουμε. Ο δρόμος πια έχει γίνει μονοπάτι που προχωρά ανάμεσα στα άνδηρα καλλιέργειας, από ξερολιθιά, που διασώζονται ακόμη ανάμεσα στη βλάστηση. Είναι μία ένδειξη του παλαιού ανθρωπογενούς τοπίου, από τις ελάχιστες στο νησί, παρουσιάζοντας τη χρήση γης κατά τις προηγούμενες περιόδους. Τώρα πια σε εγκατάλειψη, αποτελούν ένα ιδανικό χώρο για όσους θέλουν να στήσουν τη σκηνή τους για ελεύθερο κάμπινγκ.

Η παραλία Χαλικιάδα, www.instagram.com/echaritopoulos
Η επόμενη παραλία είναι η Χαλικιάδα, αρκετά επιβλητική κάτω από τον λόφο που σχηματίζει γκρεμό στο τμήμα αυτό. Είναι αρκετά μεγάλη, με άμμο και γαλαζοπράσινα νερά, ενώ, όπως και οι γειτονικές μικρές βραχώδεις ακτές ανάμεσα στη Χαλικιάδα και τη Σκληρή, είναι και παραλία γυμνιστών.


Επιστρέφουμε και κατηφορίζουμε στη Σκληρή. Συνήθως έχει πολύ κόσμο, αλλά αξίζει τον κόπο...

Έφτασε απόγευμα, το συμβατικό πλοίο από τα άλλα νησιά του Σαρωνικού θα ερχόταν να μαζέψει τον κόσμο που Κυριακή απόγευμα γύριζε μαζικά στον Πειραιά. Εννοείται ότι για το βραδινό ιπτάμενο δελφίνι δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις, θα πρέπει κανείς να μεριμνήσει έγκαιρα στην περίπτωση αυτή. Στο μικρό λιμάνι ο κόσμος γέμισε την αποβάθρα και τα γύρω μαγαζιά, το καράβι καθυστερούσε και όταν πια έφτασε όλοι προσπάθησαν άμεσα να επιβιβαστούν με το φόβο μήπως μείνουν πίσω. Με ηλιοβασίλεμα πια, το καράβι άφηνε το νησί και κατευθυνόταν προς Αίγινα.

Η θέα από τον λόφο πάνω από τη Χαλικιάδα στην "κίνηση" στη  θαλάσσια περιοχή έξω από τη Σκάλα.
www.instagram.com/echaritopoulos




Για περισσότερες εκδρομές, βρείτε εσείς αυτό που σας αρέσει, Κάντε κλικ εδώ