Αφορμή για τη συγγραφή του συγκεκριμένου κειμένου στάθηκαν δύο γεγονότα. Πρώτον είναι η ενημέρωση, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ελλιπής, για την τύχη των ευρημάτων στο σταθμό μετρό στη Βενιζέλου και δεύτερο μια εκπομπή, που είδα στη δημόσια τηλεόραση. Θα αρχίσω από το δεύτερο για να φτάσω στο πρώτο. Η εκπομπή αυτή ασχολείται με θέματα αρχιτεκτονικής και παρουσίασε ένα ρεπορτάζ για την ανοικοδόμηση της πλατείας Potzdamer στο Βερολίνο, που ξεκίνησε το 1993. Το ρεπορτάζ, όμως, επικεντρώθηκε στο γεγονός ότι οι κατασκευαστές των κτηρίων έκαναν τα ίδια κτήρια εκθεσιακούς χώρους. Έδωσαν τη δυνατότητα στους πολίτες του Βερολίνου να μπούνε στα εργοτάξια και να παρακολουθήσουν την πορεία των έργων. Επιπλέον οι πολίτες, που συμμετείχαν στο πρόγραμμα μπόρεσαν να συζητήσουν με τους υπευθύνους των έργων και να πουν τη γνώμη τους. Ερχόμενοι στο σήμερα, βλέπουμε τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Θα αναφερθώ σε ένα συγκεκριμένο θέμα, που απασχολεί τη Θεσσαλονίκη, δηλαδή τις αρχαιότητες που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής του σταθμού μετρό στη Βενιζέλου. Η ενημέρωση των πολιτών για την τύχη των αρχαιοτήτων περιορίζεται στα άρθρα των εφημερίδων, που μειώνονται λόγω της ανάδειξης άλλων θεμάτων στην επικαιρότητα, και τις συνεντεύξεις διαφόρων αρχαιολόγων, χωρίς να μπορούν να δουν τα ευρήματα και να έχουν μια πιο άμεση ενημέρωση πάνω στο θέμα. Συγκρίνοντας τις δύο αυτές καταστάσεις, έρχεται στο μυαλό μου η πιο απλή ερώτηση: «Γιατί ο πολίτης, ο οποίος ενδιαφέρεται για την πόλη του και τη χώρα του, δεν ενημερώνεται κατάλληλα και κυρίως δεν του δίνεται η δυνατότητα να συμμετέχει ενεργά σ’ ένα τόσο σημαντικό θέμα;».
Γεώργιος Τρ. Αναγνωστάρας
