Προσκύνημα στη Σπιναλόγκα

Μια διαφορετική εικόνα επεφύλασσε χτες η Σπιναλόγκα στους επισκέπτες και προσκυνητές που κάθε χρόνο στις 26 Ιουλίου προσέρχονται στο νησί για τον εσπερινό στον ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Από τα ορεινά στα δυτικά έρχονταν σύννεφα που οδήγησαν σε σύντομες βροχοπτώσεις προσφέροντας μια  επιβλητική και τελείως διαφορετική εικόνα της νησίδας - φρούριο, από τη συνήθη του καλοκαιριού.

Πολλά ευχαριστώ για ακόμη μια φορά στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Λασιθίου και τους τοπικούς πλοιοκτήτες για τη δωρεάν είσοδο και μεταφορά στη Σπιναλόγκα.

Το πιο σημαντικό ίσως τεχνικό έργο του βιομηχανικού σιδηροδρόμου Ηρακλείου κινδυνεύει

Με αφορμή ανάρτηση που εντόπισα σήμερα δημιουργούνται ανησυχίες για την προστασία της πιο σημαντικής πάλαι ποτέ σιδηροδρομικής γέφυρας στην Κρήτη, στον ποταμό Γιόφυρο έξω από το Ηράκλειο. Η γέφυρα αυτή έπειτα από την κατάργηση του σιδηροδρομικού δικτύου τη δεκαετία του 1930, χρησιμοποιείται για ογδοντατόσα χρόνια ως οδική και για δεκαετίες αποτελούσε τη μόνη οδική διάβαση στο βόρειο παραλιακό μέτωπο του ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος.

Τι συμβαίνει όμως πια; Δεν θα πρέπει να την προστατέψουμε ως ένα πολύ σημαντικό νεώτερο μνημείο του Ηρακλείου;

Ανάρτηση από Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011:

Αγνωστα Βιομηχανικά Μνημεία Ι: υπολείμματα του βιομηχανικού σιδηροδρόμου Ηρακλείου

Είναι εν πολλοίς άγνωστο ότι στο Ηράκλειο κατά τις δεκαετίες του 20' και του '30 λειτούργησε ένας μικρός βιομηχανικός σιδηρόδρομος μήκους 6 χιλιομέτρων που χρησίμευσε στη μεταφορά αδρανών υλικών για τη δημιουργία του μεγάλου μώλου στο λιμάνι της πόλης. Το λατομείο που προμήθευε τα οικοδομικά υλικά βρισκόταν στα δυτικά, έξω από την πόλη του Ηρακλείου και νότια από το σημερινό Παγκρήτιο Στάδιο.

http://koukou.wordpress.com

Από τη γραμμή αυτή, που ήταν μετρικού πλάτους, διασώζονται ακόμη τμήματα γραμμής στη παραλία του Ηρακλείου, στο Μπεντενάκι

και κυρίως μία μεταλλική γέφυρα, έξω από την πόλη, στο ποταμό Γιόφυρο, απέναντι από το Παγκρήτιο. Έχει δύο λίθινα βάθρα στις όχθες του ποταμού και μεταλλική υπερκατασκευή. 

Σήμερα χρησιμοποιείται για περιορισμένη οδική διέλευση και είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι επεκτάθηκε κατά πλάτος με επανα-συναρμολόγηση της υπερκατασκευής και επέκταση των λίθινων βάθρων. 

Η προέλευση των μεταλλικών τμημάτων ήταν αγγλική, από την εταιρεία MABEY & JOHSON, κάτι που σχετίζεται προφανώς με την αγγλική κατασκευάστρια εταιρεία των λιμενικών έργων. 

Στην ευρύτερη περιοχή, πιο νότια, βρίσκεται και η λίθινη οδική γέφυρα του Γιόφυρου.

Αποτελεί ευχής έργον να επαναχρησιμοποιηθεί η παλαιά σιδηροδρομική γέφυρα σε ένα μελλοντικό δίκτυο ελαφρού σιδηροδρόμου στο Ηράκλειο, όπως αυτό που προτείναμε παλαιότερα.

Σύγχρονα τεχνικά μνημεία και τοπίο: μπαίνοντας σε δυο από τις οδικές σήραγγες του ελληνικού τοπ10

Σύγχρονα τεχνικά μνημεία και τοπίο: μπαίνοντας σε δυο από τις οδικές σήραγγες που απαρτίζουν το σχετικό τοπ 10 στην Ελλάδα. 

Σήραγγα Κνημίδος

Η δίδυμη σήραγγα της Κνημίδος ή Αγίου Κωνσταντίνου (2.500 μ.) στις πλαγιές του Καλλιδρόμου βρίσκεται ίσως στο πιο γραφικό τμήμα της διαδρομής Αθηνών - Θεσσαλονίκης. 

Η δίδυμη σήραγγα Μαρίνου Αντύπα-Ρήγα Φεραίου με τα 6.000 μ. του μήκους της καταλαμβάνει την πρώτη θέση σε Ελλάδα και Βαλκάνια. 

Σήραγγα Τεμπών (μεγάλη)

#ontheroad #tunnel 

#Greece

#Athens to #Thessaloniki

Σίγουρα η κατασκευή ενός αυτοκινητοδρόμου διαφοροποιεί δυστυχώς ριζικά το φυσικό περιβάλλον των περιοχών που περνάει, πολύ περισσότερο για παράδειγμα από τη διέλευση μιάς σιδηροδρομικής γραμμής. Η γεωμορφολογία καθορίζει τη δυναμική σχέση του φυσικού με το ανθρωπογενές περιβάλλον και συνήθως όσο πιο ενδιαφέρον είναι το τοπίο, τόσο πιο εντυπωσιακές είναι και οι κατασκευές.

Εκδρομή στην περιοχή του Φόδελε και τη Γιορτή Πορτοκαλιού

"... Φόδελε, γεμάτο νερά και περβόλια πορτοκαλιές.",

Νίκου Καζαντζάκη, Αναφορά στον Γκρέκο

Με τη ευκαιρία της Γιορτής Πορτοκαλιού χτες στο Φόδελε (18.03.2018) κάνουμε μία μικρή διαδρομή στην κρητική ενδοχώρα δυτικά του Ηρακλείου. Με μια ματιά: κυκλική διαδρομή περίπου 60 χιλιομέτρων, αρχικά πορεία στην Παλαιά Εθνική Οδό, στάσεις σε Βουλισμένο Αλώνι, Μονή Αγίου Παντελεήμονος, Φόδελε (Γιορτή Πορτοκαλιού), Μουσείο Ελ Γκρέκο, Ναός Εισοδίων Θεοτόκου Φόδελε, επιστροφή από τη Νέα Εθνική Οδό.

Ανηφορίζουμε την Παλαιά Εθνική Οδό. Η πρώτη στάση στο Βουλισμένο Αλώνι, έναν θεαματικό γεωλογικό σχηματισμό σχεδόν κυκλικής κάτοψης που δημιουργήθηκε από την κατακρήμνιση σπηλαίου. Στη θέση αυτή έχουν δημιουργηθεί κατασκευές υποδομής που χρειάζονται επισκευές από λιθόστρωτο δρόμο και θέση αναψυχής με παγκάκια.

Μονή Αγίου Παντελεήμονος

Συνεχίζουμε την πορεία στη γραφική Παλαιά Εθνική Οδό, περνούμε τον οικισμό Μάραθος και έπειτα στρίβουμε δεξιά, στον χωματόδρομο και κατηφορίζουμε προς τον οικισμό Φόδελε. Επόμενη στάση στους πρόποδες του ορεινού σχηματισμού στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος.

Οδηγούμε έπειτα προς το Φόδελε, το οποίο βρίσκεται στις όχθες ενός μικρού ποταμού με ροή ύδατος. Το Φόδελε βρίσκεται μέσα σε μικρή κοιλάδα, το φυσικό περιβάλλον αποτελείται από αρκετή βλάστηση και πολλούς πορτοκαλεώνες. Η περιγραφή του χωριού από τον Νίκο Καζαντζάκη είναι αξιοσημείωτη και φανερώνει ότι η περιοχή έχει διατηρήσει αυθεντικά χαρακτηριστικά.

Το Φόδελε από τα νοτιοανατολικά

Καθώς έχουμε έρθει από την ορεινή πρόσβαση του χωριού, βρίσκουμε εύκολα να παρκάρουμε κοντά στο χώρο όπου γίνεται η γιορτή. Η τοπική κοινωνία μέσω του Πολιτιστικού Συλλόγου θέλει να αναδείξει την περιοχή, την ιστορία και τα μνημεία της, ενώ πια γίνεται θεσμός η γιορτή πορτοκαλιού στα μέσα Μαρτίου. Εκτός από τον χώρο της εκδήλωσης, περπατούμε στον οικισμό και σε ένα μικρό παρόχθιο μονοπάτι που οδηγεί προς τα παλαιά κοινοτικά πλυντήρια κοντά σε πηγή νερού.

Γιορτή Ποτροκαλιού 2018

Ναός Εισοδίων Θεοτόκου

Από τη βορειοδυτική πλευρά του οικισμού κατευθυνόμαστε μέσω ασφαλτόδρομου προς την περιοχή, σε μικρή απόσταση από το Φόδελε, όπου βρίσκεται ο βυζαντινός σταυροειδής εγγεγραμένος ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου, στη θέση Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής και το μικρό μουσείο με τα αντίγραφα των έργων του Ελ Γκρέκο. Είμαστε τυχεροί, λόγω της Γιορτής Πορτοκαλιού, τόσο το Μουσείο, όσο κυρίως ο Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου (ο οποίος είναι συνήθως κλειστός, εκτός από τις μέρες εορτασμού του), είναι ανοικτά στο κοινό.

Μουσείο Ελ Γκρέκο

Μουσείο Ελ Γκρέκο

Από εκεί μπορούμε να επιστρέψουμε στον οικισμό και να κατευθυνθούμε από εκεί προς τη Νέα Εθνική Οδό ή να συνεχίσουμε προς τα βορειοδυτικά στο δρόμο, αρχικά στρωμένου με άσφαλτο, συνεχίζουμε ευθεία σε χωματόδρομο και βρισκόμαστε σε ανεπίσημη έξοδο προς τη Νέα Εθνική Οδό.

Ποιός δεν θα θέλει να κάνει διακοπές σε αυτό το πανέμορφο μέρος;

Dunkirk, η ανάδυση του τοπίου ως κύριου εκφραστικού μέσου

Χτες βράδυ παρακολούθησα τη φετινή ταινία Dunkirk (Δουνκέρκη), καθώς είχε αρχικά βγεί ομώνυμη ταινία το 1958, με κεντρικό θέμα τα πολεμικά γεγονότα της διαφυγής των συμμαχικών στρατευμάτων από τη γαλλική πόλη Δουνκέρκη το 1940. Η ταινία βασίζεται σε μία τρισδιάσταση αφήγηση τριών παράλληλων ιστοριών, έχοντας αναφορές σε πραγματικά γεγονότα, με κινηματογράφηση σε στεριά, θάλασσα και αέρα. Ο χώρος παίζει καθοριστικό ρόλο στη δομή της ταινίας και για την ακρίβεια το τοπίο, είτε στη στεριά (landscape), είτε κυρίως στη θάλασσα (seascape) αποτελεί τον βασικότερο ίσως παράγοντα που κρίνει την επιβίωση των στρατιωτών και αναδεικνύεται εξαιρετικά ως κύριο εκφραστικό μέσο της ταινίας. Οι δυναμικές σκηνές και οι γκριζογάλαζες αποχρώσεις του φιλμ θύμιζαν λήψεις από action camera και φίλτρο clarendon στο instagram, αν και φυσικά εφαρμόστηκαν εξελιγμένες μηχανές και τακτικές κινηματογράφησης. Η στροφή στην ανάδειξη του τοπίου και στον ρεαλισμό τόσο της αφήγησης (παρουσιάζοντας τον πόλεμο όπως ακριβώς είναι, τρομακτικό και απευκταίο) όσο και της κινηματογράφησης (με πραγματικές σκηνές δράσης στο πεδίο και δραστική μείωση των cgi) πραγματικά αποτελεί μία ευχάριστη εξέλιξη.
Διάβασα σε ένα σάιτ ότι ο Κρίστοφερ Νόλαν, που έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία, ανάφερε ότι αυτό το πρότζεκτ ως ιδέα προέκυψε εδώ και εικοσιπέντε χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να πούμε ότι άξιζε τον κόπο η αναμονή. Όχι μόνο επειδή ο Νόλαν έγινε καλύτερος σκηνοθετικά όπως ο ίδιος δήλωσε, αλλά γιατί η διαθέσιμη, θα πρόσθετα, πια κινηματογραφική τεχνολογία είναι κατά πολύ ανώτερη και οι τάσεις διαφορετικές. Αν η ταινία γινόταν στη δεκαετία του 1990 ή το 2000 θα υπήρχε η πιθανότητα να αναλωνόταν σε ανούσια cgi. Τα λόγια αυτά επίσης είναι ένας οδηγός: αν υπάρχει μία καλή ιδέα δεν πρέπει να απορριφθεί ασχέτως αν οι συνθήκες δεν την ευνοούν, αλλά να υπάρχει πάντα στους στόχους και να δουλεύεται μεθοδικά μέχρι να γίνει πράξη, ασχέτως των χρόνων που θα περάσουν.

Παραλία Κρινάκια στον Ξερόκαμπο Λασιθίου: μία άγνωστη ομορφιά

Δεν έχω υπόψη μου επίσημη στατιστική, αλλά τουλάχιστον στο instagram φέτος η καλύτερη (πιο δημοφιλής) παραλία της Κρήτης, εύλογα, θεωρείται το Ελαφονήσι. Αν θα θέλαμε να δημιουργήσουμε bucketlist με τις τοπ 10 παραλίες, τότε θα προσθέταμε τον Μπάλο, τα Σεϊτάν Λιμάνια, τη Φαλάσαρνα, την Πρέβελη, τα Μάταλα, την Αγία Πελαγία, τη Χερσόνησο, τη νησίδα Χρυσή και το Βάι.

Φέτος επισκέφτηκα την περιοχή του Ξερόκαμπου, στην "άπω ανατολή", στην νοτιοανατολική περιοχή της Κρήτης, όπου ακόμη η τουριστική ανάπτυξη είναι πολύ περιορισμένη, ιδίως αν συνυπολογιστεί η ομορφιά του τοπίου και της θάλασσας. Ήθελα για πάρα πολλά χρόνια να πάω, η περιοχή με είχε εντυπωσιάσει, έχει την καλύτερη θέα στην Κρήτη, ίσως μετά τον Μπάλο. Όπως αποδείχτηκε μετά το ταξίδι έχει μερικές άγνωστες στο ευρύ τουριστικό κοινό παραλίες που μπαίνουν στο τοπ 3 των ακτών της Κρήτης.

Παραλία Κρινάκια λοιπόν στον Ξερόκαμπο Λασιθίου: το Ελαφονήσι της ανατολικής Κρήτης
#Greece #Crete #Xerokampos #beach #cretanlandscape

Ποιος δεν θα ήθελε να κάνει διακοπές σε αυτό το πανέμορφο μέρος;

Εν πλω

Εν πλω
Το ανοιξιάτικο τοπίο της Άνδρου σαν σε #widescreen ντοκυμαντέρ
#Greece #Andros #ship #view

Μία προσεχώς μουσειακή γραμμή

Το εναπομείναν τμήμα της παλαιάς γραμμής Αθήνας - Θεσσαλονίκης θα καταργηθεί στους επόμενους μήνες όταν θα μπει σε λειτουργία η νέα χάραξη. Οι διελεύσεις με αυτή την εντυπωσιακή θέα στην περιοχή του Γοργοποτάμου πια γίνονται συλλεκτικές
#Greece #railways #view #train #trip

1ο Διεθνές Συνέδριο για τον Τουρισμό και τα Προσκυνήματα

Αυτές τις μέρες (17-20.09.2014) διοργανώνεται στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού των Η. Ε., το Υπουργείο Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τουρισμού της Ισπανίας και την τοπική κυβέρνηση της Γαλικίας, το Πρώτο Διεθνές Συνέδριο για τον Τουρισμό και τα Προσκυνήματα.

Θεματικές του συνεδρίου θα αφορούν τη διασύνδεση του προσκυνηματικού τουρισμού με την ανάπτυξη των τουριστικών υποδομών, τις τοπικές θρησκευτικές παραδόσεις και πρακτικές, το ανθρωπογενές και φυσικό περιβάλλον και την αειφορία, με ξεχωριστή αναφορά στην προσκυνηματική παράδοση των Φραγκισκανών.

Πηγή: http://www.pilgrimage2014.com/programa/?lang=en

Ορεινή Κορινθία - Ψάρι: Εγκαίνια Μονοπατιών Πολιτισμού & 1η Γιορτή Σταφίδας, 30-31 Αυγούστου 2014

Μου άρεσε σαν ιδέα. Όπως και όλες οι σχετικές δράσεις της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος Πολιτισμού με τίτλο "Μονοπάτια Πολιτισμού", στην Αττική (Μαραθώνας), στα Δωδεκάνησα (Πάτμος), στις Κυκλάδες (Σίκινος, Σίφνος), στην Ορεινή Κορινθία (Ψάρι), ενώ σε εξέλιξη είναι άλλες τρεις (Σαντορίνη, Επίδαυρος, Αίγινα).

Αυτές τις μέρες εγκαινιάστηκαν διαμορφωμένα μονοπάτια στην περιοχή του χωριού Ψάρι στην Ορεινή Αρκαδία. Συνδυάστηκαν με την τοπική γιορτή σταφίδας και γενικά τα μονοπάτια συσχετίζονται με την αμπελοκαλλιέργεια, δημιουργώντας ένα κοινό brand.

Ελπίζουμε παρόμοιες πρωτοβουλίες να λάβουν χώρα και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως στην Κρήτη.

Περισσότερα στοιχεία:
http://www.monopatiapolitismou.gr/
http://www.psarikorinthias.gr/

Ευρωπαϊκό ποδηλατικό μονοπάτι στα όρια του Σιδηρού Παραπετάσματος (IronCurtain Trail)

Στο πρότυπο των υφιστάμενων διαδρομών "Berlin Wall Trail" και "German German Border Trail", που βασίστηκαν στη ψυχροπολεμική οριοθέτηση μεταξύ των δύο Γερμανιών για την ειρηνική επανάχρηση του χώρου με μεγάλο συμβολισμό και ιστορική μνήμη, προτάθηκε μία διευρυμένη εκδοχή τους που περιλαμβάνει όλο το μήκος των συνόρων με το Σιδηρούν Παραπέτασμα στην Ευρώπη.

Η έναρξη του ποδηλατικού μονοπατιού είναι βόρεια, στη Θάλασσα του Μπάρεντς και συνεχίζει στα ιστορικά όρια του Σιδηρού Παραπετάσματος προς τα νορβηγικό-ρωσικά σύνορα και τα ρωσο-φινλανδικά σύνορα  προχωρώντας νοτιοδυτικά στη Βαλτική Θάλασσα κατά μήκος των ακτών της Εσθονίας, της Λετονίας, της Λιθουανίας, της Πολωνίας και του τμήματος της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Έπειτα στρέφει προς Νότον, κατά μήκος των παλαιών συνόρων μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Στη συνέχεια η πορεία  ακολουθει τα νότια-νοτιοδυτικά σύνορα της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Σλοβακίας, της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας. Η διαδρομή μετά διασχίζει τον Δούναβη και μπαίνει στα Βαλκάνια, κατά μήκος των συνόρων της Βουλγαρίας και της πρώην Γιουγκοσλαβίας, μετά συναντά την Ελλάδα και στρέφει προς τα Ανατολικά κατά μήκος των συνόρων της Βουλγαρίας με την Ελλάδα και την Τουρκία, μέχρι τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

Η συνολική διαδρομή ειναι ενδεικτική, υπάρχουν πολλαπλές τοπικές παραλλαγές με χρήση υφιστάμενων οδικών δικτύων διασυνοριακά όπου μπορεί κανείς να επιλέξει πως θα κινηθεί στον χώρο και ποια μέρη να επισκεφτεί.

Η μοναδικότητα της πορείας του μονοπατιού αυτού είναι ότι διέρχεται από πολλά εθνικά πάρκα και συνδυάζει ένα ευρύ φάσμα ανέγγιχτων σε μεγάλο βαθμό φυσικών τοπίων, λόγω της θέσης τους στα σύνορα και τις πρώην ζώνες αποκλεισμού. Συνδέει επίσης ως πολιτιστική διαδρομή πολλά μνημεία, μουσεία και υπαίθριες ιστορικές εγκαταστάσεις με αξία τη μνήμη για την περίοδο που η Ευρώπη ήταν διαιρεμένη και τους ειρινικούς αγώνες των λαών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης για να ξεπεραστούν οι διαχωρισμοί.

Πηγή: http://www2.ironcurtaintrail.eu/uploads/brochure_iron_curtain_trail.pdf

Χάρτης της διαδρομής,
πηγή: http://www2.ironcurtaintrail.eu/uploads/brochure_iron_curtain_trail.pdf

Άγνωστα Βιομηχανικά Μνημεία ΙΙ: Διημερίδα στην Αλεξανδρούπολη και επισκέψεις σε άγνωστα βιομηχανικά μνημεία

Το συγκρότημα επεξεργασίας μετάλλου του παλαιού μεταλλείου
στην Κίρκη Έβρου, © www.instagram.com/echaritopoulos 

Τις δύο πρώτες μέρες του Νοεμβρίου στην Αλεξανδρούπολη έλαβε χώρα η επιστημονική διημερίδα με τίτλο, «Η βιομηχανική κληρονομιά της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, πολύτιμο απόθεμα για μια βιώσιμη ανάπτυξη». Τελέστηκε υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και το Παράρτημα Θεσσαλονίκης της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος Πολιτισμού.

Η παρακολούθηση της διημερίδας ήταν ένα εικονικό ταξίδι σε βιομηχανικά και μεταλλευτικά συγκροτήματα, τα οποία άνθησαν τον προηγούμενο αιώνα στη Βόρεια Ελλάδα. Κάθε εισήγηση ήταν και ένας σταθμός στο ταξίδι των ακροατών. Οι λέξεις και οι εικόνες ήταν το μεταφορικό μέσον σ’ αυτό το ταξίδι. Οι σταθμοί στο ταξίδι ήταν το μεταλλευτικό συγκρότημα της Κίρκης, το εργοστάσιο «Τζίβρε» στο Σουφλί, το μεταλλευτικό συγκρότημα της Θάσου, το μουσείο Καπνού του δήμου Καβάλας, το Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης και τα βιομηχανικά κτήρια της πόλης του Βόλου. Βέβαια το ταξίδι συνεχίστηκε και εκτός συνόρων στην περιοχή της Τοσκάνης στην Ιταλία, στη Ρουμανία και στη Γερμανία. Εκτός από τις εικονικές επισκέψεις, οι διοργανωτές είχαν συμπεριλάβει και δύο επισκέψεις. Την Παρασκευή στο μεταλλευτικό συγκρότημα της Κίρκης και το Σάββατο στην πόλη του Σουφλίου.

Κτήριο του συγκροτήματος "Τζίβρε",
© www.instagram.com/echaritopoulos

Λεπτομέρεια από τον μηχανολογικό
εξοπλισμό που σώζεται στο Μεταξουργείο
"Τζίβρε", © www.instagram.com/echaritopoulos

Εκεί οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν το βιομηχανικό συγκρότημα μεταξουργείου του «Τζίβρε», στο μουσείο Μετάξης του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς και το δημοτικό μουσείο Σουφλίου (το αρχοντικό Μπρίκα). Οι επισκέψεις αυτές βοήθησαν του συμμετέχοντες να έρθουν σε επαφή με την τοπική ιστορία και τη βιομηχανική κληρονομιά της περιοχής.

                                                                                          

 Γεώργιος Τρ. Αναγνωστάρας

Πολυτέλεια και παράδοση, διαδρομές του νερού, ένα διήμερο στο Λιτόχωρο #greece #litochoro #destination

Όπως τουλάχιστον διαμορφώθηκε για το δικό μας διήμερο. 

© www.instagram.com/echaritopoulos

Είχαμε από καιρό αποφασίσει να πάμε  στο ξενοδοχείο Cavo Olympo στην Πλάκα Λιτοχώρου. Καθώς όμως στην τουριστική περίοδο οι τιμές είναι κατά τεκμήριο υψηλές, μία πολύ καλή λύση ήταν να ψάξουμε για χαμηλές τιμές off season. Η τιμή που βρήκαμε (70 ε) τη θεωρήσαμε αρκούντως value for money. Το ξενοδοχείο έχει την πολύ σωστή πολιτική να λειτουργεί all year around, κάτι που λείπει ιδιαίτερα από την ελληνική τουριστική αγορά.

Η ανατολική πλευρά του ξενοδοχείου,
© www.instagram.com/echaritopoulos

Μας είχε αρέσει εξαρχής η επιλογή των γήινων κυρίως χρωμάτων στη δυτική όψη του συγκροτήματος του ξενοδοχείου καθώς και το χαμηλό προφίλ του (2 όροφοι) που δεν έρχεται σε αντιθέσεις με το φυσικό περιβάλλον. Από το εσωτερικό του συγκροτήματος  και την ανατολική πλευρά του, η διαλεκτική και η θέα προς το υδάτινο στοιχείο αποτελούν την κεντρική ιδέα. Στο λόμπυ οι κίονες και τα σταυροθόλια εσωτερικά ίσως φαντάζουν λίγο παράταιρα, αλλά industrial επιρροές ισορροπούν το αποτέλεσμα.

© www.instagram.com/echaritopoulos

Το βραδάκι ψάχνοντας για φαγητό, ένα γρήγορο googlάρισμα προέκρινε το εστιατόριο Γαστροδρόμιο. Πραγματικά μια αναζήτηση στο ίντερνετ μπορεί να θεωρηθεί πολύ επαρκής ως στατιστικό δείγμα. Το εστιατόριο είχε άμεση εξυπηρέτηση και ενδιαφέροντα πιάτα σε fusion διάθεση ανάμεσα στην τοπική παράδοση και τη διεθνή κουζίνα. Στα συν του η αρκετά ενημερωμένη λίστα κρασιών, όπου προσωπικά εκτίμησα τη στήριξη σε παραγωγούς της Μακεδονίας. Παρόλο που ο κατάλογος των φαγητών εμφανίζει πολλούς γευστικούς πειρασμούς, εάν δείξει κάποιος "πειθαρχία" μπορεί να δώσει γύρω στα 20 - 30 ε το άτομο με ποτό.

Τα λάβαρα των ναών και σωματείων του Λιτοχώρου,
© www.instagram.com/echaritopoulos

Η επόμενη μέρα, ημέρα εορτής για όλη την Ελλάδα, για το Λιτόχωρο έχει τη δική της σημασία με τη ρίψη του Σταυρού στην κοιλάδα του Ενιπέα και τη σύσσωμη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας και των επισκεπτών. Ο ποταμός Ενιπέας, που πηγάζει από τον Όλυμπο, ορίζει από τα βόρεια τον οικιστικό χώρο του Λιτοχώρου. Ο οικισμός, ακολουθώντας διαχρονικά πολεοδομικά πρότυπα, βρίσκεται σε ένα επίμηκες εδαφικό έξαρμα (γλώσσα γης) ανάμεσα στον Ενιπέα και μικρότερα ρέματα στα νότια. Ο Ενιπέας με τη σημαντική ροή υδάτων αποτέλεσε παραγωγικό χώρο προβιομηχανικών εγκαταστάσεων, όπου με την κινητήρια δύναμη του νερού λειτούργησαν νερόμυλοι, νεροτριβές και βυρσοδεψεία.

Στον ρου του Ενιπέα, © www.instagram.com/echaritopoulos

Ο νερόμυλος σε επανάχρηση,
© www.instagram.com/echaritopoulos

Στην περιοχή της κοιλάδας του Ενιπέα βορείως του Λιτοχώρου, σε χώρο που διασώζονται κτήρια των προβιομηχανικών εγκαταστάσεων, γίνεται η ρίψη του Σταυρού στα Θεοφάνεια. Σε κοντινή απόσταση ένας νερόμυλος ανακαινίστηκε και επαναχρησιμοποιείται πια ως ομώνυμη ταβέρνα - καφέ, όπου σε μία προσπάθεια vintage διακόσμησης, εντοπίζεται μεταξύ άλλων τμήμα του μηχανολογικού εξοπλισμού από το σύστημα άλεσης των σιτηρών στη φυσική του θέση.

Επιβίωση μηχανολογικού εξοπλισμού στον νερόμυλο,
© www.instagram.com/echaritopoulos

Η θέση των προβιομηχανικών εγκαστάσεων στον ποταμό Ενιπέα βορείως του Λιτοχώρου, όπου γίνεται η ρίψη του Σταυρού στα Θεοφάνεια. 

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ

© Γ. Αναγνωστάρας

​Ο νεαρός στεκόταν πίσω από την κλειστή μπαλκονόπορτα και κοιτούσε αφηρημένος τη θάλασσα. Τον τάραξε ένας δυνατός ήχος, ο οποίος άρχισε να μειώνεται. Μετά από μια παύση λίγων λεπτών ο ήχος άρχισε να δυναμώνει. Προσπάθησε να τον ακούσει καλύτερα, διότι του φαινόταν γνωστός. Τον είχε ακούσει τις τελευταίες μέρες. Θυμήθηκε, ήταν μηχανή αεροπλάνου. Άνοιξε την μπαλκονόπορτα και βγήκε στο μπαλκόνι. Άρχισε να ψάχνει το αεροπλάνο στρέφοντας το κεφάλι του αριστερά –δεξιά. Ξαφνικά είδε μπροστά του δύο πυροσβεστικά αεροπλάνα, τύπου καναντέρ.

© Γ. Αναγνωστάρας

Τις τελευταίες μέρες εμφανίζονταν συχνά στην θάλασσα του χωριού του, διότι έκαναν ασκήσεις ετοιμότητας. Άρχισε να τα παρατηρεί και να τα φωτογραφίζει. Έμοιαζαν με θαλασσοπούλια, που έψαχναν για ψάρια και βουτούσαν από ψηλά για να τα αρπάξουν. Βέβαια πιο πολύ του άρεσε η στιγμή που άδειαζαν το νερό, που γέμιζαν στην κοιλιά του αεροπλάνου μετά από κάθε βουτιά. Ο νεαρός είχε καρφώσει το βλέμμα του στα δύο αεροπλάνα, το οποίο τα ακολουθούσε σε κάθε κίνησή τους.

© Γ. Αναγνωστάρας

Τα παιχνιδίσματα των αεροπλάνων διήρκησαν αρκετή ώρα, αλλά ο νεαρός ακούραστος τα παρακολουθούσε. Σε μια στιγμή άρχισαν να κατευθύνονται προς τον ήλιο, που χανόταν πίσω από τα σύννεφα. Ξαφνικά χάθηκαν και αυτά στα σύννεφα πίσω από τα οποία πριν από λίγο είχε κρυφτεί ο ήλιος. Ο νεαρός θεατής περίμενα μήπως εμφανιστούν ξανά. Μετά από λίγα λεπτά αναμονής, έριξε μια γρήγορη ματιά προς το σημείο, που τα είδε τελευταία φορά και επέστρεψε μέσα στο σπίτι.  

Γεώργιος Τρ. Αναγνωστάρας

© Γ. Αναγνωστάρας

© Γ. Αναγνωστάρας

Νησιά αυθημερόν; Γίνεται!

Μπήκαμε σε κανονικούς ρυθμούς, πέρασαν για τους περισσότερους εδώ και βδομάδες οι μέρες των διακοπών, είναι πια καιρός για όλους να κάνουμε έναν απολογισμό, να θυμηθούμε τις ευχάριστες στιγμές και να κάνουνε τους σχεδιασμούς μας για τις επόμενες εκδρομές.

Τα νησιά είναι ένα βασικό ζητούμενο των καλοκαιρινών διακοπών. Αν και δεν λείπουν αυτοί που προτιμούν το βουνό ή έναν ιδανικό συνδυασμό βουνού και θάλασσας, η πλειοψηφία των Ελλήνων προτιμά νησιωτικές διακοπές. Αλλά τα νησιά απαιτούν χρόνο και χρήμα για τη προσέγγιση σε αυτά και ούτως ή άλλως μέρες διαμονής σε αυτά. Είναι όμως πάντα έτσι ή υπάρχουν εξαιρέσεις; 

Βρεθήκαμε στην Αθήνα και θέλαμε μία μονοήμερη εκδρομή στη θάλασσα. Με μία μικρή έρευνα στο χάρτη, γίνετε αντιληπτό ότι στο κόλπο του Σαρωνικού βρίσκονται κοντά τρία κατοικημένα νησιά, Σαλαμίνα, Αίγινα και Αγκίστρι, ενώ νοτιότερα βρίσκονται τα γνωστά και κοσμοπολίτικα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και ο συνδυασμός με τους Πελοποννησιακούς προορισμούς Πόρο, Μέθανα και Πόρτο-Χέλι.

Επιβίβαση στον Πειραιά. 

Καθώς η Σαλαμίνα είναι... πολύ κοντά και η Αίγινα αρκετά μεγάλη για μια μέρα, επιλέξαμε το νησί Αγκίστρι, έναν γνωστό πια μονοήμερο προορισμό για όσους ξέρουν στην Αθήνα. Κυριακή πρωί, πήραμε το μετρό, κατεβήκαμε στο λιμάνι και πήραμε το δελφίνι για το νησί.

Να σημειώσουμε ότι η διαφορά ανάμεσα στις τιμές των υδροπτέρυγων και των συμβατικών καραβιών είναι πολύ μικρές,  ενώ η ώρα διαδρομής σχεδόν 50% λιγότερη, οπότε εάν δεν συντρέχουν λόγοι χρόνου, διαθεσιμότητας ή μειωμένης αντοχής στο κλειστό περιβάλλον του δελφινιού, η επιλογή τους είναι δεδομένη.

Προσεγγίζοντας το Μεγαλοχώρι

Στο νησί υπάρχουν δύο μικρά λιμάνια, το Μεγαλοχώρι και η Σκάλα. Συμβαίνει το κάπως παράδοξο το ιπτάμενο δελφίνι να "πιάνει" στο Μεγαλοχώρι, ενώ το συμβατικό καράβι στη Σκάλα. Φτάσαμε λοιπόν γρήγορα στο Μεγαλοχώρι και πήραμε το μοναδικό λεωφορείο του νησιού που κάνει δρομολόγια προς τη Σκάλα και τις παραλίες Δραγωνέρα και Απόνησος νοτιότερα - το ότι δεν υπάρχει σοβαρός ανταγωνισμός στα μέσα μεταφοράς έχει κάποιες μικροσυνέπειες.

Εάν δεν πάει κανείς πρωί - πρωί στο νησί, αξίζει να επισκεφτεί τις κοντινές, αλλά πολύ όμορφες παραλίες του γειτονικού οικισμού - λιμανιού, της Σκάλας, γιατί η μετάβαση στη Δραγωνέρα και την Απόνησο απαιτεί χρόνο.

Η παραλία στον οικισμό Σκάλα

Η σκάλα είναι ένας οικισμός που μοιάζει κάπως με κυκλαδοχώρι, αν και πρέπει να παρατηρήσουμε ότι δεν έχει διατηρηθεί στοιχεία παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στο νησί. Επιλέξαμε και εμείς, καθώς είχαμε φτάσει μεσημέρι, να προχωρήσουμε νότια από τον οικισμό της Σκάλας, συνεχίζοντας ένα μικρό δρόμο που συνεχίζει από το λιμάνι προς τις παραλίες Σκληρή και Χαλικιάδα.

Η παραλία Σκληρή, www.instagram.com/echaritopoulos

Η πρώτη παραλία στα όρια του οικισμού, σχεδόν κάτω από τα σπίτια, είναι η Σκληρή. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα πολύ μικρό κόλπο όπου απολήγει ένα ρέμα του νησιού, με μία παραλία περί τα δέκα μήκος. Το φυσικό περιβάλλον κυριαρχεί στο τοπίο, οι λόφοι κατεβαίνουν σχεδόν κάθετα στη θάλασσα και η πυκνή βλάστηση φτάνει μέχρι τις ακτές και συνδιαλέγεται με τα γαλαζοπράσινα νερά της ακτής.

Συνεχίζουμε. Ο δρόμος πια έχει γίνει μονοπάτι που προχωρά ανάμεσα στα άνδηρα καλλιέργειας, από ξερολιθιά, που διασώζονται ακόμη ανάμεσα στη βλάστηση. Είναι μία ένδειξη του παλαιού ανθρωπογενούς τοπίου, από τις ελάχιστες στο νησί, παρουσιάζοντας τη χρήση γης κατά τις προηγούμενες περιόδους. Τώρα πια σε εγκατάλειψη, αποτελούν ένα ιδανικό χώρο για όσους θέλουν να στήσουν τη σκηνή τους για ελεύθερο κάμπινγκ.

Η παραλία Χαλικιάδα, www.instagram.com/echaritopoulos

Η επόμενη παραλία είναι η Χαλικιάδα, αρκετά επιβλητική κάτω από τον λόφο που σχηματίζει γκρεμό στο τμήμα αυτό. Είναι αρκετά μεγάλη, με άμμο και γαλαζοπράσινα νερά, ενώ, όπως και οι γειτονικές μικρές βραχώδεις ακτές ανάμεσα στη Χαλικιάδα και τη Σκληρή, είναι και παραλία γυμνιστών.


Επιστρέφουμε και κατηφορίζουμε στη Σκληρή. Συνήθως έχει πολύ κόσμο, αλλά αξίζει τον κόπο...

Έφτασε απόγευμα, το συμβατικό πλοίο από τα άλλα νησιά του Σαρωνικού θα ερχόταν να μαζέψει τον κόσμο που Κυριακή απόγευμα γύριζε μαζικά στον Πειραιά. Εννοείται ότι για το βραδινό ιπτάμενο δελφίνι δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις, θα πρέπει κανείς να μεριμνήσει έγκαιρα στην περίπτωση αυτή. Στο μικρό λιμάνι ο κόσμος γέμισε την αποβάθρα και τα γύρω μαγαζιά, το καράβι καθυστερούσε και όταν πια έφτασε όλοι προσπάθησαν άμεσα να επιβιβαστούν με το φόβο μήπως μείνουν πίσω. Με ηλιοβασίλεμα πια, το καράβι άφηνε το νησί και κατευθυνόταν προς Αίγινα.

Η θέα από τον λόφο πάνω από τη Χαλικιάδα στην "κίνηση" στη  θαλάσσια περιοχή έξω από τη Σκάλα.
www.instagram.com/echaritopoulos

Για περισσότερες εκδρομές, βρείτε εσείς αυτό που σας αρέσει, Κάντε κλικ εδώ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΕ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ

© Γ. Αναγνωστάρας

Ένας γάμος οδήγησε τον γράφοντα να επισκεφτεί ένα μικρό χωριό του Πηλίου, τους Αφέτες. Το χωριό απέχει 27 χλμ. από το Βόλο. Βρίσκεται στο κεντρικό Πήλιο και σε υψόμετρο 260 μέτρων, ανάμεσα σε ελαιώνες, με θέα στον Παγασητικό κόλπο.

Ο επισκέπτης του χωριού μπορεί να αφήσει το αυτοκίνητό του στο χώρο στάθμευσης στην αρχή του χωριού και να αρχίσει την περιπλάνησή στο γραφικό αυτό τόπο. Αρχικά ακολουθώντας την πινακίδα, η οποία τον κατευθύνει στην πλατεία, εισέρχεται σε μία άλλη εποχή. Η πλατεία θα είναι η αρχή και το τέλος της περιήγησης του. 

© Γ. Αναγνωστάρας

© Γ. Αναγνωστάρας

Από εκεί μπορεί ο επισκέπτης να δει τη θάλασσα και να θαυμάσει τα όμορφα σπίτια του χωριού, τα οποία αρκετά έχουν αναπαλαιωθεί. Τα λιθόστρωτα δρομάκια θα γίνουν οι ξεναγοί και οι σύντροφοί του και θα του αποκαλύψουν τα μυστικά του χωριού.

© Γ. Αναγνωστάρας

Αφού περιηγηθεί στο χωριό, μπορεί να επιστρέψει στην πλατεία για να επισκεφτεί την εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου, ξεκίνησε το 1743 και τελείωσε το 1803. Ακόμα αξίζει να θαυμάσει τις βρύσες και τη καπνοδόχο του ελαιοτριβείου, η οποία φαίνεται από την πλατεία, κτισμένη το 1906 – 1908 με ειδικό τούβλο και πορσελάνη.

© Γ. Αναγνωστάρας

Μετά την περιήγηση του στο χωριό ο επισκέπτης μπορεί να καθίσει στην πλατεία κάτω από τα πλατάνια και να δοκιμάσει την τοπική κουζίνα με συνοδεία τσίπουρου. Η ομορφιά και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας αυτού του χωριού δεν αφήνουν ασυγκίνητο κανέναν!

Γ. Αναγνωστάρας